Хайр заримдаа аврал биш… харин сүйрэл авчирдаг. Үрээ алдсан эхийн сэтгэл шаналалд автаж, бодит ба хийсвэрийн заагийг алдана. Түүний хүсэл биелэх мөчид айдас эхэлнэ.

Уг бүлэг нь өмнөх бүлгээс хойш 35 жилийн дараахыг өгүүлнэ. Чимгээ нас дээр гарч хүүгээ даган жижигхэн бор гэртэйгээ аж төрөн амьдарч байгаа. Нямаа хэдийнээ ханхайсан эр болж эхнэр 2 хүүхэдтэй болжээ. Доржийнхтой 10 гаран жил саахалт байсны дараа нутаг сэлгэн хангай нутгийг зорьсноосоо хойш тэндээ нутаглаж байгаа. Харин Дорж Мядаг 2 одоогоор хаа нутаглаж буй нь тодорхойгүй юм. Санжаа лам хэдэн жилийн өмнө өөд болж. Харин Сайндаваа төв хийдээс гарч тэрхүү нутгийн хийдэд суугаад 30 жилийг ардаа үджээ. Харин өнөөх хориотой нутаг байх байдгаараа байсаар. Зочин ирж буй айл мэт хамаг л сайхан бүхнээ урдаа дэлгэн тавьчхаад хүлээн байсаар...

Тэнд нар гэж үгүй. Тэнд үнэн гэж үгүй. Тэнд аз жаргал гэж үгүй. Тэгш эрх гэдэг зүйлийг уландаа гишгэсэн нийгэм . Хогоор дүүрсэн сэтгэл, хаягдал даа ялзарсан хот. Хэдий зун цаг ч гэсэн нар гэх зүйл хэзээ ч байгаагүй мэт. Үргэлжийн нэгэн хэвийн утаа тордог үүлс мэт хучиж , амьсгалах аргагүй хотын гудамж бүрээс ханхлах муухай үнэр, зам талбай гэрэлтүүлэг гэх зүйл ч хомсхон . Энэ бол одоогийн Бохир хот тусгаарлагдсан бүс буюу хаягдсан хот юм.